Masza i Niedźwiedź do poczytania

Masza i Niedźwiedź to bohaterowie jednej z animowanych bajek, których oglądanie bawi zarówno dzieci, jak dorosłych

na fali popularności tego duetu powstają liczne gadżety dla fanów pomysłowej, rozbrykanej dziewczynki i/lub próbującego okiełznać jej temperament wielkiego misia

a także - co najistotniejsze z mojego punktu widzenia - książki

takie jak te:

 

 

 

1.

Masza i Niedźwiedź Opowieści dla Małych i Dużych

"psotnica" - to słówko, które pojawia się w tej książeczce wyjątkowo często

co ciekawe, nie pamiętam, żeby występowało w jakiejkolwiek innej...

każdy kto zna bohaterkę animowanego serialu "Masza i Niedźwiedź" przyzna wszak, że akurat tu jest jak najbardziej na miejscu :)

 

kilka opowiastek nawiązuje bezpośrednio do oryginalnych filmików 

miłośnicy przygód zabawnej pary mają szansę przypomnieć sobie ulubione sceny, takie jak odwiedziny pandy, walka z żarłocznym molem, tworzenie domowego salonu piękności, czy leczenie nieistniejącej choroby Niedźwiedzia 

Masza jest tu tak pełna energii i pomysłów, a Niedźwiedź prezentuje równie ekspresyjną mimikę, jak na ekranie :)

poszczególne odcinki posumowane w zwięzłej formie, spisane wyraźną czcionką, zilustrowane fotosami z filmów, mogą stanowić świetną lekturę dla początkujących czytelników, a dla młodszych przedszkolaków "bajki" do czytania przed snem przez rodziców  

polecam szczególnie jako powrót do serialowych perypetii!

krótkie zdania, bez rozbudowanych opisów każą wysilić pamięć i pobudzają wyobraźnię

ci, którzy Maszy jeszcze na ekranie nie widzieli (są tacy?) też nie będą zagubieni, bo to po prostu zabawne historyjki z sympatycznymi bohaterami w rolach głównych, ale z pewnością bardziej spodobają się tym, którzy dzięki lekturze sięgną myślą do ulubionych odcinków, przywołają znajome dźwięki i obrazy

 

 2.

Straszne historie Maszy. Opowieści z większym dreszczykiem.

jak to wśród celebrytów często bywa, na fali popularności Masza z czasem zaczęła pojawiać się na ekranie także poza rodzimą produkcją...

"Sympatyczna, choć nieco niesforna Masza powraca! 

Dziewczynka opowiada historie, które pomogą przezwyciężyć dziecięce lęki." (zapowiedź TVP)

tak oto nasza "psotnica" została gospodynią programu "Straszne historie Maszy", w którym występuje jako narratorka   

 

przede mną zbiór opowieści o dziecięcych obawach, spisanych na podstawie tego serialu dla maluchów,

a w nim historyjki z morałem, które mają uczyć dzieci radzenia sobie ze strachem

Masza zapowiada i podsumowuje tu 9 opowiadań o obawach m.in. przed szkołą, lekarzem, publicznymi występami, zwierzętami, burzą, wymyślonymi potworami czy Babą Jagą 

występują w nich inne dzieci, z którymi mały czytelnik łatwo się utożsami

tytułowy "dreszczyk" łatwo daje się opanować, a nazwano go "większym" wyłącznie dlatego, że to już druga odsłona tego typu opowieści 

 

Straszne Historie odbiegają graficznie (ilustracjami nawiązującymi raczej do mangi, niż bajeczek Disneya) i tematycznie od klasycznych animacji z Maszą

ale nie ma co zżymać się na "doklejanie" tej postaci trochę na siłę do tych historyjek!

dzieci lubią bohaterkę w różowej chusteczce, a bajeczki, które im ona prezentuje uczą, jak mniej się bać, więc wszyscy na tym zyskują

 

na pewno oba zbiory znajdą swoich fanów

a jeśli "gwiazdy ekranu" zachęcają przedszkolaki do czytania, to nic tylko się cieszyć!  

za egzemplarze dziękuję HarperKids.pl

Czytaj dalej

spór o bór

szukacie dobrej gry dla dwóch osób?

właśnie znaleźliście! 

Spór o bór

zdradzę Wam sekret... ciężko pisało mi się ten 'artykuł'

choć zwykle bardzo dbam o obiektywizm przedstawianych tu opinii, "Spór o bór" od pierwszego akapitu polecam w zasadzie bezkrytycznie

mimo że przecież nie chcę zamieniać bloga w tablicę reklamową, w tym przypadku superlatywy, brzmiące jak hasła marketingowe, nasuwają się same...

bo po prostu, zupełnie nieprofesjonalnie, pokochałam tę grę od pierwszego wejrzenia

już pierwsze wspólne chwile spędziliśmy tak jak lubię najbardziej, czyli na spacerze ;) (co zaskutkowało bardzo przyjemną, myślę że również dla oka, sesją zdjęciową w plenerze i gościnnym wpisem na blogu Grajmy!, który polecam zamiast wstępu >>KLIK<<)

później było tylko lepiej :)

bardzo korzystne (pierwsze, drugie i każde kolejne!) wrażenie robi "klimatyczna" okładka i ogólna dbałość o stronę graficzną

kto grał kiedyś w "Schotten Toten" stanowiącą jedno z wcześniejszych 'wcieleń' tego konceptu, zrozumie co mam na myśli - dla gry dobrze pomyślane zasady to nie wszystko! 

nowa "skórka" błyskawicznie rozwiewa wszelkie dylematy, którą z wersji najlepiej zatrzymać na półce

 

 

mechanika i założenia nie były mi obce, wiedziałam czego się spodziewać:

 

jak wspomniałam, gramy we dwójkę

mamy do dyspozycji 54 karty zwierząt w 6 kolorach, o wartościach od 1 do 9

dobierając co turę do 6 każdy i wykładając po jednej na stół po swojej stronie, toczymy walkę o dominację nad 3-5 polanami wyłożonymi pomiędzy nami

przy jednej płytce polany (tudzież 'polana', bo na każdym "trawiastym" kafelku narysowano też całkiem ciekawe patyki z oryginalnymi ozdobnikami ;)) można wyłożyć do 3 swoich kart

przejmiemy kontrolę, jeśli nasza grupa będzie silniejsza, niż ta po stronie przeciwnika

 

"moc zestawu" nawiązuje do pokerowych układów kart, a przez całą grę mamy do wglądu własną kartę pomocy, dzięki której w każdej chwili sprawdzimy, że legion>kompania>bractwo>banda>zgraja

 

w każdej turze dokonujemy wyboru - "kogo" i "dokąd" wysłać do walki... i zwykle nie są to łatwe decyzje

bywa, że od razu mamy na ręce trzy żubry i już zacieramy ręce licząc, że zapewnią nam dominację nad kluczową polaną, ale nie ma się co cieszyć na zapas - może się zdarzyć, że pokona je sprytna grupka małych ssaków (np. legion 1-2-3)

trzeba uważnie obserwować posunięcia przeciwnika, nie zdradzać się za szybko z własnymi planami, czasem zachować na ręce kartę, na którą ten najwyraźniej czeka... cóż, to nie gra kooperacyjna, ale zacięty bój!  

to Knizia w swoim najlepszym wydaniu, czyli niezła zabawa czystą matematyką, w której liczą się taktyka, blef i ustawiczne kombinowanie, by ślepy los nie zaważył na wyniku

wrócę jeszcze na chwilę do oprawy

na kartach autorstwa Piotra Sokołowskiego znajdziemy kilkadziesiąt artystycznych portretów zwierząt z pogranicza słowiańskiej puszczy i świata fantastyki
nie obyło się bez potknięć (pokażcie mi takiego orła (?) w polskim lesie!), ale większość grafik usatysfakcjonuje zarówno miłośników gatunku fantasy, jak rodzimej fauny

jest się czym zachwycać!

ale dla obojętnych na uroki lasu taktyków mamy też bardzo czytelne oznaczenia kolorystyczne i liczbowe 

(no, może raz wtasowałam lisa do podstawowej talii, ale już wiem, że karty dodatkowe mają rewersy łatwe do rozróżnienia od 'podstawki')

jako że gra jest stosunkowo prosta (chociaż bynajmniej nie łatwa!), wspomniane "dodatki", czyli karty specjalne, które otrzymujemy w zestawie, a których początkowo nie używamy, po kilkunastu partiach mogą przydać się jako ciekawe urozmaicenie

możliwość dokonywania taktycznych przesunięć, podbierania sobie kart, jokery itp. zmieniają znacząco rozgrywkę, przydając kolorytu i zmieniając standardowy rozkład statystyczny - fajnie, bo to wtedy całkiem inna gra!

a jeszcze lepiej, że powrót do wersji klasycznej mimo nowych wrażeń, jest nadal przyjemnością

samo wykonanie, poza tym, że eko i z biobójczą powłoką(!) też budzi podziw - trwałe karty pomocy i kafelki polan, żywe kolory, super papier 

aż szkoda karty wkładać w koszulki, ale bardziej szkoda narazić na zniszczenie to cacuszko ;)

paradoksalnie, im bardziej emocjonalny stosunek do tematu, tym trudniej formułuje się opinię, a nie da się ukryć, że tę karciankę bardzo (bardzo!) lubię...
nic nie straciła po bliższym poznaniu!
uwierzcie po prostu, że jest świetna
albo najlepiej sami sprawdźcie :)

 

polecam

 

a chętnych zapraszam na sparing - just pick the time* ;)

* daleko mi do mistrzostwa, dlatego - uprzedzam! - będę nieregulaminowo rozpraszać przeciwników koszulką z cudną naprasowanką z wizerunkiem rysia :D

Muduko - dziękuję!

Czytaj dalej

tajmnica domu w Bielinach

"Tajemnica domu w Bielinach to mądra opowieść dla całej rodziny i magiczna przygoda pełna słowiańskich legend, która mnie oczarowała.” - Brandon Mull

przemawia do Was taka rekomendacja?

mnie skusiła :)

temat wydał się tym bardziej "na czasie", że przy okazji ostatniej wycieczki w Karkonosze, przy mapie z trasami singletrack, J. mile zaskoczył matkę znajomością "naszych" dawnych bóstw* (btw cudny pomysł na turystyczne oznakowania - kto by nie chciał poznać Peruna, czy przejechać Utopca! :D)

czy powieść Katarzyny Bereniki Miszczuk sprostała rozbudzonym oczekiwaniom?

życie czwórki dzieci (i ich mamy, która jednak pozostaje niejako poza głównym nurtem wydarzeń) staje na głowie
po wyprowadzce ojca rodziny opuszczają mieszkanie w centrum miasta i wyprowadzają się do domu na wsi
bardzo dziwnego domu...

nawet jak na standardy specyficznego świata przedstawionego, w którym normą jest wiara w bóstwa i uroki ;)

wraz z młodymi bohaterami (to "miastowi", jak my, więc dawnych obrzędów nie praktykują) poznajemy bliżej rolę szeptuchy, przeglądamy Bestiariusz, dowiadujemy, jak pozbyć się z domu Biedy

jakby samej przygody było komuś mało, Marcin Minor, znany nam przede wszystkim jako ilustrator świetnych gier* dodał co nieco do klimatu swoimi ilustracjami :)

krótka, prosta historia toczy się wartko, książka czyta się szybko i... pozostawia poczucie niedosytu
być może to celowy zabieg, bo powieść kończy się zapowiedzią kontynuacji

ciekawe jak potoczą się losy bohaterów w kolejnych tomach spod znaku Klubu Kwiatu Paproci...

poczekamy i - chętnie! - zobaczymy

 __

* "przecież mam taką książkę o słowiańskich wierzeniach" (no, wiem... tą: http://mamajanka.blogspot.com/2018/08/przygody-sowianskich-bogow-mitologia.html - jak mogłam wątpić, że pamięta!)

**spójrzcie tylko na grafiki z gry "Sen" >>KLIK<< - zaintrygowani? polecam zatem bodaj jeszcze piękniejszy Sen" w wydaniu jubileuszowym ;) a przy okazji "Dżunglę"do pogrania z młodszymi dziećmi :)

za egzemplarz dziękujemy wydawcy

Czytaj dalej

self-reg dla rodziców i dzieci

przede mną książka

Self-regulation. Nie ma niegrzecznych dzieci

za to zarówno za mną, jak - nie oszukujmy się - także wciąż przed, tysiące wyzwań, dylematów i kryzysów związanych z wychowywaniem dwóch basałyków...

dla matki, każdego dnia narażonej na dziecięce "przeładowanie emocjami" i "kończące się paliwo" wszelkie wsparcie jest cenne!

myśl, że kolejna mała awantura, czy nieopanowany wybuch płaczu potomka, to tylko chwilowe, odwracalne "zawieszenie systemu" bywa kojąca...

i do takiego patrzenia na dziecięce, ale i nasze, rodzicielskie, ekstremalne emocje zachęca autorka wspomnianej publikacji

Agnieszka Stążka-Gawrysiak - matka trzech synów, trenerka osobista i praktyk self-reg*, w serii opowiadań o przedszkolakach i ich rodzinie pokazuje możliwe trudne sytuacje i sugeruje, jak sobie z nimi radzić

porusza także istotny aspekt wysokiej wrażliwości, jako tła niektórych niezrozumiałych dla otoczenia reakcji

 

bohaterowie - Lenka, Kuba i ich kuzynostwo z pewnością nie są aniołami, ale postarajmy się zrozumieć ich krzyki i płacz! dzieci też odczuwają stres, kumulują napięcie i różnie je odreagowują

autorka uczy jak powstrzymać się od stereotypowego oceniania i myśleć o "niegrzecznych" dzieciach, jak o ludziach (!) chwilowo obciążonych ponad miarę - przerastającymi ich wyzwaniami, brakiem energii, niezaspokojonymi podstawowymi potrzebami

podkreśla także jak istotne jest regularne "ładowanie akumulatorów" przez samych opiekunów i ich łagodne, pozytywne podejście do dziecięcych trudności, wzajemne wsparcie i wspólne rozwiązywanie problemów

 

treść publikacji stanowią "z życia wzięte" opowiadania, które można czytać z dziećmi oraz "demaskujące" ich drugie dno komentarze tworzone we współpracy z psychologiem dziecięcym (p. J. Sikorą)

w opowieściach wielu z nas zobaczy siebie i własne pociechy - buntujące się "bez powodu" (a faktycznie przemęczone pobytem w przedszkolu, głodne, zmęczone, rozczarowane niespełnioną obietnicą...), oszukujące (mijające się z prawdą ze strachu, a potem dlatego, że trudno się z pierwszej odpowiedzi wycofać), nieuprzejme (po prostu zablokowane, np. z powodu nieśmiałości), niegrzeczne (nie wykonujące poleceń z powodu zafiksowania na własnych, 'pilniejszych' potrzebach, albo roztargnienia) itp.

 

czy podejście uosabiających przekonania autorki opiekunów dziecięcych bohaterów, którym każdą trudność udaje się pokonać, a nawet największy kryzys rozwiązać przemawianiem spokojnym tonem ma rację bytu w rzeczywistości? 

osobiście nie wierzę w jednorożce (a S. w "napij się soczku, to spokojniej porozmawiamy"), ale z pewnością nikomu nie zaszkodzi lektura i ciągłe ćwiczenie empatii oraz panowania nad emocjami :)

__

* self-reg = metoda samoregulacji stworzona przez psychologa Stuarta Shankera, oparta na poszukiwaniu przyczyn niewłaściwych zachowań, problemów emocjonalnych i trudności w relacjach w stresie

za egzemplarz dziękuję wydawcy

Czytaj dalej