elementarz przyrodniczy

mało nas ostatnio w domu, mało na blogu...
wiosna!
biorąc przykład z zieleniejących krzewów i rozświergotanego ptactwa, robimy dobry użytek z przypływu sił witalnych, korzystając z każdej okazji, by podziwiać energię, z jaką natura budzi się z zimowego odpoczynku, wąchać świeżo skoszone trawniki, kwietne łąki i łany rzepaku, przyglądać i dziwić się światu

czasem na wycieczki zabieramy jednak książeczki ;)
ostatnio nawet taką nie najlżejszą i w grubej oprawie, czyli

"Elementarz przyrodniczy"

jeśli chodzi o definicje, zgadzam się z Wikipedią:

"Przyroda (...) – w najszerszym znaczeniu wszechświat, rzeczywistość. Termin ten obejmuje także zjawiska fizyczne oraz życie – bez uwzględnienia wytworów i oddziaływania ludzi."

najlepszym "elementarzem" poznawania przyrody jest w tym kontekście być blisko, obserwować i próbować zrozumieć
uczyć się przyrody tylko z książki? w żadnym wypadku!
podobnie jak zawężać temat do podstawowych pojęć i schematów z dziedziny biologii
bardzo ucieszyło mnie, że twórcy "Elementarza..." prezentują podobne podejście
jak pisze redaktor we wstępie:

"Przeczytacie między innymi o zdrowych przekąskach, kreciej mapie, ekologicznym prezencie dla mamy, owadzich poidełkach, szmacianej torbie, glinianych miskach... Zastanawiacie się, czy aby na pewno to wszystko dotyczy przyrody? Zapewniam Was, że tak! (...) Może niektórych z Was książka zainspiruje do spaceru, a innych do doświadczeń przyrodniczych. Może inaczej spojrzycie na lecące po niebie ptaki, wodę kapiącą z kranu czy osobę idącą w maseczce antysmogowej na twarzy."

bohaterów opowiadań zebranych w książce poznaliśmy już w matematycznej odsłonie serii (więcej o "Elementarzu matematycznym" - TU)
autorka - Beata Ostrowicka - trzyma się przyjętej konwencji i stara mimochodem, niejako przy okazji snucia opowieści o codzienności "zwykłych dzieci", zwrócić uwagę na różnorodne aspekty działania otaczającej je (i nas) natury
jak dla mnie odrobinę zbyt powierzchownie, nadużywając uproszczeń i chyba nie do końca "pedagogicznie" przedstawiając dziecięce dialogi i zachowania społeczne (szczególnie wśród rówieśników i w szkole), prawdopodobnie jednak dość przystępnie dla szerszej publiczności, prezentuje szeroki wachlarz tematów związanych ze światem roślin i zwierząt oraz podstawowych zjawisk fizykochemicznych, które nań oddziałują

całość ma szanse przyciągnąć młodego czytelnika formą - opowiastki nie są długie, napisane wyraźną czcionką i ubarwione ciekawymi ilustracjami
w mojej ocenie w wielu przypadkach to właśnie te "obrazki" (aut. Katarzyny Kołodziej) są w "Elementarzu" najcenniejsze - doskonale uzupełniają tekst o przydatne informacje i podpowiedzi, przybliżają zachodzące w przyrodzie procesy, zwracają uwagę na jej konkretne elementy, zachęcają do samodzielnego eksperymentowania, wyszukiwania informacji w innych źródłach, tworzenia

na pewno skorzystamy z wielu inspiracji

cieszę się, że mojego czytelnika-przyrodnika ani do lektury, ani aktywności "na łonie natury", dodatkowo zachęcać nie trzeba :)

Czytaj dalej

Planszowa gra rodzinna - DOMEK

dobra gra rodzinna to taka, na którą łatwo dadzą się namówić przedstawiciele przynajmniej trzech pokoleń, obu płci
nie sprawiająca problemów przy wyjaśnianiu zasad, budząca pozytywne emocje i nie przesadnie zorientowana na konkurencję
taka, do której z przyjemnością zasiadają i dzieci i rodzice

na naszym stole króluje ostatnio własnie jedna z nich:

Domek

zasada "nie oceniaj po okładce" bywa do planszówek równie adekwatna jak w przypadku książek, tym razem jednak nie da się nie zacząć od strony wizualnej

co tu dużo pisać - wystarczy spojrzeć na pudełko -

miłe dla oka z zewnątrz

i doskonale zaplanowane wewnątrz

do tego przejrzysta instrukcja - z wyraźną czcionką, czytelnymi opisami i jasnymi przykładami

nie lubiącym czytać sugerująca dodatkowo jeszcze łatwiejszą (podobno) do ogarnięcia wersją filmową online

jeśli kogoś to wszystko jeszcze nie przekonuje do rozłożenia jej w niedzielne popołudnie, niech tylko spojrzy na karty:

tak, grafika to bardzo (bardzo!) mocny punkt tej gry

zapewne sama nieco "cukierkowa" kolorystyka i stylizacja na bajki animowane nie spodoba się każdemu, ale zapewniam, że wielu i nie tylko dzieci będą nią zachwycone ;)

co więcej - niesamowita dbałość o szczegóły, sposób rozplanowania przestrzeni i koncept łączenia elementów w trakcie gry sprawia, że urządzanie "własnego kąta" za pomocą tych kart jest wielką przyjemnością

tu dochodzimy bowiem do sedna, czyli celu gry

otóż każdy gracz (od 2 do 4) otrzymuje na start swoją planszę - niezagospodarowany "domek", który w trakcie rozgrywki urządza, dokładając wybrane karty pomieszczeń

ponieważ do dyspozycji jest także talia zawierająca karty dodatków, narzędzi i pomocników oraz "dachówki" w czterech kolorach, jest także okazja do wprowadzenia udoskonaleń dających "bonusowe" punkty

nie będę cytować instrukcji - jak wspomniałam, jest ona dostępna w sieci i naprawdę nie pozostawia miejsca na wątpliwości:

kolejno dobieramy karty, układamy według swojego pomysłu na planie domu, postępujemy zgodnie z opisem kart dodatkowych 

cóż prostszego?

mechanika jest przy tym na tyle przemyślana, a możliwości - dzięki aż ponad 100 kartom pomieszczeń - tak szerokie, że w swej prostocie gra nie jest jednocześnie ani banalna, ani nudna

zgodnie z regułami zdecydowanie mogą grać już dzieci w wieku wczesnoszkolnym,

już młodszym zaś bardzo podoba się sama możliwość projektowania własnego domu - a to też ciekawe ćwiczenie i dobry sygnał na przyszłość :)

punktacja końcowa nie wygląda skomplikowanie, implikuje kilka ciekawych możliwości, a jednocześnie nie sprawia wrażenia głównego celu, do którego dążymy - każdy może być przecież na koniec dumny ze swojego domu

takiego:

takiego:

czy takiego...

albo jeszcze innego,

bo wszyscy zagramy chętnie ponownie nie raz!

Czytaj dalej

pizza matematyczna i wilczy apetyt szczurków, czyli smakowite ułamki

podzielone jabłka i znikające kawałki tortów - mogę się założyć, że każdy na pewnym etapie edukacji spotkał się z taką wizualizacją ułamków
cóż wszak częściej dzielimy na drobniejsze części niż chleb (na kromki i kęsy) lub napoje (na szklanki i łyki)? czym skrupulatniej dzielimy się z przyjaciółmi na szlaku, jeśli nie (jakże cenną i pożądaną wówczas) tabliczką czekolady (po kosteczce)? co odmierzamy pilniej niż składniki ulubionych potraw (pół kostki, ćwierć szklanki...)

nie dziwi fakt, że autorzy dwóch książeczek zachęcających najmłodszych do nauki matematyki "na wesoło", które aktualnie poznaje Janek, również czerpią ze skojarzeń okołospożywczych
czynią to przy tym w sposób tak barwny, zabawny i przekonujący, że (w przeciwieństwie do sprawnego zjadania kolacji), nie trzeba mu zaproszenia do lektury wielokrotnie powtarzać

o jakich literackich smakołykach mowa?
po pierwsze:

Szczurki mają wilczy apetyt       

tytułowe szczurki (oraz jedną mysz) znamy już dobrze z poprzednich "odcinków" serii "Czytam i główkuję" (wcześniej - "Liczę sobie")
jak bardzo podoba mi się sama koncepcja prezentowania matematyki w tej formie, nie ma chyba potrzeby powtarzać?
[bardzo bardzo :)]
w kolejnym tomiku opowieści o perypetiach małych mieszkańców kanału, duet Witek i de Latour zdecydowanie trzymają formę, a fabuła - czytelnika w napięciu
Janek momentalnie dał się wciągnąć w akcję gromadzenia i przeliczania szczurzych zapasów na zimę, niepostrzeżenie powtarzając sobie tym samym oznaczenia miar (kilogram/litr) i nazewnictwo odpowiednich części całości (pół, ćwierć, jedna ósma)
razem z wesołą gromadą świętował (spoiler!) zwycięstwo nad kotem Kaprawe Oczko, trzymał kciuki za powodzenie nocnych "zakupów" i kibicował Trampkowi-kucharzowi przy gotowaniu gulaszu,
a przy okazji poznał zapis ułamka zwykłego

ciekawe opowiadanie, wciągające zadania, naklejki - czego chcieć więcej?
mój mały matematyk jednoznacznie rekomenduje kolejną część przygód szczurzej paczki: "jest fajna!"

i po drugie:

Matematyczna pizza

w tym przypadku do związku matematyki i żywności stricte nawiązuje jedynie tytuł i zadanie graficznie obrazujące dzielenie, ułamki pojawiają się zaś dodatkowo w nowej roli - jako zapis proporcji (to zagadnienie zostawimy sobie z J. na później...) 

w książce znajdziemy jednak wiele równie "apetycznych" zagadnień
autorka - Anna Ludwicka - daje się poznać nie tylko jako matematyczka, pragnąca podzielić się swoją pasją, ale również graficzka - artystka, nadająca faktom i twierdzeniom ciekawą, barwną formę
czego tu nie ma? figury niemożliwe, fraktale, wstęga Mobiusa, rozszerzone kodowanie ASCII i algortym ROT13, liczby szczęśliwe i wesołe, symetria kolamów, twierdzenie o czterech kolorach, obrazy malowane kostką... i wiele, wiele więcej zagadnień z geometrii i arytmetyki
a wszystkie przedstawione tak, że aż chce się samemu sprawdzić, czy to na pewno prawda i jak to możliwe
policzyć, narysować, doczytać, spróbować przejść przez przeciętą kartkę...
wciągająca i inspirująca, pełna ciekawostek i zadań, które aż sięproszą o wykonanie, pokazuje Królową Nauk z jej najciekawszej, "magicznej" strony
oboje z Jankiem (lat 6) zdecydowanie polecamy

za książeczki dziękujemy wydawnictwom Egmont i Nasza Księgarnia

do poszukiwania lektur równie oryginalnie i zachęcająco prezentujących matematyczne zagadnienia jak wyżej wspomniane, zachęcamy w ramach cyklu

Czytaj dalej

Domek na drzewie - gra od NK

domek na drzewie - trzy krótkie słowa, a jaką wywołują lawinę skojarzeń!
obraz beztroskiej dziecięcej zabawy,
poczucie siły czerpanej wprost z korzeni, wolności - z dotyku nieba i mocy - z wizji rozciągającej się, jak krajobraz, we wszystkie strony, aż po horyzont przyszłości, w której można wszystko
wspomnienie starej śliwy w babcinym ogrodzie, na której tak dobrze siedziało się z książką...
marzenie niejednego dziecka - i nie tylko


ale ja tu dziś nie o sentymentalnych mrzonkach!

"Domek na drzewie" 

to także świetny pomysł na tytuł planszówki :)

wraz z wydawnictwem Nasza Księgarnia (którego "Dzieci z Bullerbyn", czy "Fizia Pończoszanka..." nota bene nie raz mi na różnych drzewach lata temu towarzyszyły) przedstawiamy grę, przy której nie sposób się nie uśmiechnąć

już samo niewielkie pudełko kusi wyobrażeniem fantastycznego, wielopoziomowego lokum na starym dębie
trudno się oprzeć wizji takiego zielonego mieszkania z bocianim gniazdem, wielką lunetą, własną zjeżdżalnią wodną i miękkimi hamakami...
dlatego nawet nie próbowaliśmy ;)

w pudełeczku - głównie karty,
a na nich: sympatyczne postaci, wyraziste kolory i oryginalne pomysły na ponad 70 "pokoi" do umieszczenia we własnym, wyjątkowym domku na drzewie,
budki dla ptaków, dodatkowe zadania i polecenia modyfikujące przebieg rozgrywki
dodatkowo mała plansza punktacji, drewniane pionki-żołędzie i zgrabna, czytelna instrukcja z kilkoma wariantami alternatywnych reguł

gra nadaje się według wydawcy dla dorosłych i dzieci w wieku 8+
Jan (a także jego koledzy) - na dwa lata przed osiągnięciem owej granicy - wszakże zabawy nie unika
mają te nasze smyki może jeszcze trochę trudności z podejmowaniem najkorzystniejszych strategicznie decyzji ("bo ja bym wolał lodziarnię, niż zbierać niebieskie, mooogę?"), ale budują dzielnie!

no właśnie - bo o co chodzi w grze?
otóż każdy konstruuje przed sobą wymarzony domek na drzewie, w miarę możliwości dbając o kompletowanie wysoko punktowanych zestawów kolorystycznych "pokoi" i zachowanie równowagi konstrukcji
karty, z których składamy nasze domki przechodzą od gracza do gracza na zasadzie draftu, a partia podzielona jest na kilka rund, pod koniec której każdy otrzymuje punkty za dotychczas zbudowane piętra domku
dodatkowe karty modyfikujące ostateczną punktację wprowadzają dodający emocji element tajnej strategii i bezpośredniej interakcji

"Domek na drzewie" to planszówka (karcianka?) przyjemna, budująca (sic!) pozytywne skojarzenia i jak najbardziej "rodzinna"
mechanika sugeruje odrobinę planowania, przewidywania, czujnej obserwacji, co budują konkurenci,
tak naprawdę nie wyklucza jednak gry li tylko dla czystej przyjemności tworzenia wymarzonego lokum miedzy gałęziami :)

nie nazwę tej gry doskonałą, czy porywającą, bo takiego wrażenia na mnie nie zrobiła,
ale z pewnością jest pomysłowa, ładnie wykonana i bardzo miło się do niej wraca

zdecydowanie warto dać się raz na jakiś czas ponieść wyobraźni i choć na chwilę stać się właścicielem mieszkania z własną kręgielnią, salą koncertową, ptaszarnią i lodowiskiem!
albo barem sushi, trampoliną i małpim gajem...
albo..

Czytaj dalej